| |
شرط به انتظار نشستن نیست !
شرط،درانتظارتلاش کردن است!
شرط ظهور ، دعا است
کیم دئییر آیریلیق درده سالماز
عاشقین صبرینی الدن آلماز
عشق بازی
دید مجنون را یکی صحرا نورد در میان بادیه بنشسته فرد
صفحه اش صحرا و انگشتش قلم میزند حرفی به دست خود رقم
گفت ای مفتون شیدا؛ چیست این؟ مینویسی نامه؟ سوی کیست این
هر چه خواهی در سوادش رنج برد تیغ صرصر خواهدش حالی سترد
کی به لوح ریگ باقی ماندش ؟ تا کسی دیگر پس از تو خواندش
گفت شرح حسن لیلی میدهم خاطر خود را تسلی میدهم
می نویسم نامش اول از قفا می نگارم نامه ی عشق و وفا
نیست جز نامی از او در دست من زان بلندی یافت قدر پست من
نا چشیده جرعه ای از جام او عشق بازی میکنم با نام او
|
ماه من پرده زرخسار اگر برگيرد |
|
مهر از شرم، ره كوه و كمر برگيرد |
|
گل اگر بيند آن طلعت زيبا را |
|
رخ زآزرم به خوناب جگر گيرد |
|
اگر آن شمع هدي چهره برافروزد |
|
شب ظلماني، سيماي سحر گيرد |
|
اگر آن راحت جان، زلف برافشاند |
|
همه آفاق، دم نافهتر گيرد |
|
از رخش تابان، انوار ازل گردد |
|
وز دمش گيتي، آيين دگر گيرد |
|
كيميايي است عجب نفخه انفاسش |
|
كه به هر قلب رسد، طينت زر گيرد |
|
خار از و خوي گل و لطف سمن يابد |
|
سنگ از و خاصيت لعل و گهر گيرد |
|
پرتو، افلاك از آن وجه حسن يابد |
|
جلوه، آفاق از آن نور بصر گيرد |
|
|
